مادر، تو رفیع ترین داستان حیات منی. تو به من درس زندگی آموختی. تو چون پروانه سوختی و چون شمع گداختی و مهربانانه با سختی های من ساختی. مادر، ستاره ها نمایی از نگاه توست و مهتاب پرتوی از عطوفتت، و سپیده حکایتی از صداقتت. قلم از نگارش شُکوه تو ناتوان است و هزاران شعر در ستایش مدح تو اندک. مادر، اگر نمی توانم کوشش هایت را ارج نهم و محبت هایت را سپاس گزارم، پوزش بی کرانم را، بپذیر.

//بدان که همیشه قلبم به آمدنت روشن است\\

دلم خوش نیست،مدتهاست مادر
گل دلبند تو تنهاست مادر
چرا در پای او آبی روان نیست
چرا اطراف او صحراست مادر
قناری های محبوبش کجایند،
قفس؛این قصه ی دنیاست مادر
نسیمی از بهشت زیرپایت
برایش مثل یک رویاست مادر
چرا رویای ما رویاست مادر
چرا فردای ما فرداست مادر
نگو این سرنوشت ماست مادر
دلم خوش نیست ، مدتهاست مادر
گل دلبند تو تنهاست مادر